รูปแบบการพัฒนานวัตกรรมและนวัตกรทางการศึกษาในโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานจังหวัดชัยภูมิ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่คาดหวัง และดัชนีความต้องการจำเป็นในการพัฒนานวัตกรรมและนวัตกรทางการศึกษา 2) พัฒนารูปแบบฯ 3) ศึกษาผลการใช้รูปแบบฯ 4) ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบฯ ระยะ 1 ศึกษาจากกลุ่มตัวอย่าง 368 คน ระยะที่ 2 ตรวจสอบความถูกต้องและความเหมาะสมของรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน ระยะที่ 3 นำรูปแบบไปทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่าง 32 คน ระยะที่ 4 ประเมินผลรูปแบบจากผู้มีส่วนได้เสีย 12 คน เครื่องมือวิจัยคือแบบสอบถามสภาพปัจจุบันและสภาพที่คาดหวัง แบบทดสอบ แบบประเมินพฤติกรรมความเป็นนวัตกร และแบบประเมินประสิทธิผล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ดัชนีลำดับความต้องการจำเป็น การทดสอบค่าทีแบบกลุ่มสัมพันธ์ และค่าขนาดอิทธิพล ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันอยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่คาดหวังอยู่ในระดับมาก และมีดัชนีความต้องการจำเป็น 2 ด้านที่ต้องได้รับการพัฒนา 2) รูปแบบฯ มี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ วัตถุประสงค์ เนื้อหา กระบวนการพัฒนา การวัดและประเมินผล และเงื่อนไขความสำเร็จ มีความถูกต้องและ ความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก 3) หลังการใช้รูปแบบพบว่าครูมีความรู้ และพฤติกรรมความเป็นนวัตกรสูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และรูปแบบมีอิทธิพลสูงต่อการพัฒนา 4) ประสิทธิผลของรูปแบบมีความเป็นไปได้และประโยชน์อยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติยา ปลอดแก้ว. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะความเป็นนวัตกรทางการศึกษาสำหรับนักศึกษาครู. วารสารสหสหวิชาการและการวิจัย, 4(1), 835–850. https://doi.org/10.60027/iarj.2024.274101
กิติศักดิ์ พงษ์สุระ, เฉลิมพันธ์ มีชัย, และชัยวัฒน์ ประสงค์สร้าง. (2568). การบริหารสถานศึกษาสู่การเป็นโรงเรียนนวัตกรรม. วารสารรัชต์ภาคย์, 19(62), 431–443. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RJPJ/article/view/275873
ขนิษฐา ม่วงศรีจันทร์, ฉลอง ชาตรูประชีวิน, และสถิรพร เชาวน์ชัย. (2566). รูปแบบการบริหารเพื่อพัฒนาคุณลักษณะความเป็นนวัตกรของนักเรียนในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(2), 531–543. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/view/254721
ฐิรนันท์ มณีรัตน์, ชัยวิชิต เชียรชนะ, และศจีมาจ ณ วิเชียร. (2567). รูปแบบนวัตกรรมการพัฒนาสมรรถนะความเป็นนวัตกรของสถานศึกษา สังกัดสถาบันอาชีวศึกษากรุงเทพมหานคร ด้วยระบบบริหารที่มุ่งเน้นการแสดงผลข้อมูลเชิงบริหารแดชบอร์ด. วารสารราชพฤกษ์, 22(3), 207–221. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Ratchaphruekjournal/article/view/274667
ทรงศักดิ์ ภูสีอ่อน. (2561). การประยุกต์ใช้ SPSS วิเคราะห์ข้อมูลงานวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 8). ตักสิลาการพิมพ์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. สุวีริยาสาส์น.
พระธีรวัฒน์ อั้นเต้ง. (2568). แนวทางวิธีวิทยาการวิจัยเพื่อการพัฒนานวัตกรรมการเรียนการสอนที่สอดคล้องกับบริบทอุดมศึกษา 2580. วารสารนวัตกรรมการวิจัยเพื่อสังคม, 1(7), 15–31. https://so13.tci-thaijo.org/index.php/JRI/article/view/2080
วิภา ชัยสวัสดิ์ และทิพวรรณ วรรณภักดี ภูมิพันธ์. (2567) การพัฒนานวัตกรรมและสร้างทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 โดยใช้การจัดการเรียนรู้โครงงานเป็นฐานบูรณาการกับแหล่งการเรียนรู้ท้องถิ่นในชุมชน. วารสารชุมชนวิจัยและพัฒนาสังคม, 18(1), 128-146. 10.14456/nrru-rdi.2024.8
วรลักษณ์ วิศาลักษณ์, มิสุก ปรียาภรณ์, และวงศาแก้วหิรัญ ธีรนันท์. (2565). ปัจจัยความสำเร็จและผลลัพธ์ในการพัฒนาวิชาชีพครูและบุคลากรทางการศึกษาแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของคุรุสภา. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(2), 245–258. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/250929
วสันต์ สุทธาวาศ, ธีระวัฒน์ จันทึก, และพิทักษ์ศิริวงศ. (2559). วิธีพัฒนาศักยภาพความเป็นนวัตกรการศึกษา. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 9(1), 748–767. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/56882
ศิริพร เครือทอง, อรอุษา ปุณยบุรณะ, และทัศตริน วรรณเกตุศิริ. (2568). ความต้องการในการพัฒนารูปแบบการบริหารวิชาการเพื่อพัฒนาสมรรถนะความเป็นนวัตกรของครูวิทยาศาสตร์. วารสารการศึกษาและนวัตกรรม, 27(2), 228–242. https://doi.org/10.71185/jeiejournals.v27i2.279742
สถาพร เข็มพันธ์ และชัชจริยา ใบลี. (2565). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรนวัตกรรมของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาหนองคาย. วารสารบริหารและนิเทศการศึกษา, 13(2), 135–147. https://so20.tci-thaijo.org/index.php/JAD/article/view/140
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). นโยบายและจุดเน้นการพัฒนาคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐาน ปีงบประมาณ 2566.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดชัยภูมิ. (2567, 10 มิถุนายน). ประกาศผลการดำเนินงานโครงการพัฒนาคุณภาพการศึกษา ปีงบประมาณ 2567. https://www.xxx.go.th/xxx
สุวิมล ว่องวาณิช. (2562). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น (พิมพ์ครั้งที่ 4). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาทิตย์ ซาวคำ และศิริวรรณ วณิชวัฒนวรชัย. (2566). นวัตกรรมการเรียนรู้วรรณคดีเชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมการคิดอย่างมีวิจารณญาณสำหรับผู้เรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารครุศาสตร์ ราชภัฏเชียงใหม่, 2(3), 15–30. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/cmredujo/article/view/3497
Basister, M. P., Petersson, J., & Baconguis, R. D. T. (2025). Educational innovations for an inclusive learning environment: Insights from teacher collaboration through lesson study. Frontiers in Education. https://doi.org/10.3389/feduc.2025.1610749
Caffarella, R. S., & Daffron, S. R. (2013). Planning programs for adult learners (3rd ed.). Jossey-Bass.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches (5th ed.). Sage.
Darling-Hammond, L., Flook, L., Cook-Huffman, V., Barron, B., & Osher, D. (2017). Implications for educational practice of the science of learning and development. Applied Developmental Science, 21(2), 1–44. https://doi.org/10.1080/10888691.2017.1398640
Hattie, J. (2009). Visible learning: A synthesis of over 800 meta-analyses relating to achievement. Routledge.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Hall, G. E., & Hord, S. M. (2015). Implementing change: Patterns, principles, and potholes (4th ed.). Pearson.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change (5th ed.). Teachers College Press.
Jumini, J. (2023). Development of teacher innovativeness instruments in the face of educational innovation. Ideguru: Jurnal Karya Ilmiah Guru, 8(2), 247–256. https://doi.org/10.51169/ideguru.v8i2.523
Kenaphoom, S. (2024). Innovations in education: Pathways to 21st century learning. Asian Journal of Humanities and Social Innovation, 1(2), 46–57. https://www.ajhsi-journal.org/vol1/issue2/kenaphoom
Laisema, S., & Bangthamai, E. (2025). Integrating open educational resources with design thinking: An instructional design model for enhancing innovator competencies. International Journal of Information and Education Technology, 15(5), 1072–1083. https://doi.org/10.18178/ijiet.2025.15.5.2311
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2019). Trends shaping education 2019. OECD Publishing. https://www.oecd.org/education/trends-shaping-education/Organisation for Economic Co-operation and Development. (2023). Measuring innovation in education 2023: Tools and methods for data-driven action and improvement. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/a7167546-en
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.
Rubia-Avi, B. (2023). The research of educational innovation: Perspective and strategies. Education Sciences, 13(1), Article 26. https://doi.org/10.3390/educsci13010026
Stoll, L., Bolam, R., McMahon, A., Wallace, M., & Thomas, S. (2016). Professional learning communities: A review of the literature. Journal of Educational Change, 10(2), 221–258. https://doi.org/10.1007/s10833-009-9118-1
Stufflebeam, D. L., & Zhang, G. (2017). The CIPP evaluation model: How to evaluate for improvement and accountability. The Guilford Press.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. UNESCO.
https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000379707
Whewell, E., & Caldwell, H. (2025). Innovation in teacher education practices. Education Sciences, 15(11), Article 1554. https://doi.org/10.3390/educsci15111554