ปัญหากฎหมายในการรองรับการการุณยฆาตในประเทศไทย

บทคัดย่อ

บทบัญญัติมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2550 เป็นกฎหมายที่กำหนดแนวทางให้แก่ผู้ป่วยในวาระสุดท้ายของชีวิตในการแสดงเจตนาเพื่อยุติการมีชีวิตของตนเองและกำหนดแนวทางให้แก่ผู้ประกอบวิชาชีพทางด้านสาธารณสุขที่จะปฏิบัติตนเมื่อได้รับการแสดงเจตนายุติการมีชีวิตของ
ผู้ป่วย ถือว่าสิทธิในการตัดสินใจในเรื่องการรักษาพยาบาลดังกล่าวเป็นศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์หรือเป็นสิทธิมนุษยชนอย่างหนึ่ง และเป็นลักษณะของการกระทำการุณยฆาตรูปแบบหนึ่ง แต่การกระทำในลักษณะการุณยฆาตนั้นมีความหมายหลากหลายด้าน ทั้งที่เป็นการยุติการยื้อชีวิตและเป็นการเร่งการจบชีวิตให้เร็วยิ่งขึ้นเพื่อให้พ้นจากความทุกข์ทรมานทางร่างกายและจิตใจ

แต่จากบทบัญญัติมาตรา 12 ดังกล่าวยังบัญญัติได้ไม่ครอบคลุมถึงการกระทำการุณยฆาตทุกด้าน ซึ่งการการุณยฆาตบางอย่างก็อาจเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาในประเทศไทย เช่น การให้ยาหรือสารเพื่อให้ผู้ป่วยจบชีวิตอันเป็นความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยเจตนาหรือไม่ หรือการเพิกถอนการช่วยชีวิตที่กระทำมาก่อนอันจะถือว่าเป็นการกระทำความผิดฐานละเว้นกระทำการเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายหรือไม่ จึงจำเป็นต้องทำความเข้าใจหรือตีความกฎหมายให้ครอบคลุม ตลอดจนอาจมีความจำเป็นต้องแก้ไขเปลี่ยนแปลงบทบัญญัติในกฎหมายต่อไป