ปัญหาการกําหนดวันลาปวดประจําเดือนเป็นวันลาตามที่กฎหมายกําหนด

บทคัดย่อ

ปัจจุบันแรงงานไทยมีแนวโน้มให้ลูกจ้างหญิงเข้ามาสู่สังคมแรงงานมากขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยเหตุผลหลายประการ เช่น ภาวะทางเศรษฐกิจที่ผู้ชายทำงานฝ่ายเดียวไม่อาจเพียงพอต่อการหารายได้มาเลี้ยงครอบครัว ผู้หญิงมีการศึกษาที่สูงขึ้นทำให้แต่งงานช้าลงซึ่งในระหว่างนั้นก็มีความจำเป็นต้องทำมาหาเลี้ยงชีพตนเอง เป็นต้น แต่ด้วยความเป็นเพศหญิงนั้น เป็นเหตุให้ลูกจ้างหญิงมีข้อจำกัดทางสรีระและระบบภายในร่างกายบางอย่างที่อาจเกิดการทุกข์ทรมานที่เพศชายไม่อาจเข้าใจได้ กล่าวคือ อาการทุกข์ทรมานเพราะปวดท้องประจำเดือน ซึ่งเป็นอาการที่เกิดขึ้นเฉพาะกับเพศหญิงบางรายเท่านั้น และก็อาจมีอาการมากจนถึงขนาดไม่อาจทำการงานได้จนต้องลางานในทุก ๆ เดือน โดยส่วนใหญ่จะใช้วันลาป่วยแทนทำให้ลูกจ้างหญิงมีวันลาป่วยด้วยเหตุทั่วไปน้อยกว่าลูกจ้างชายหรือลูกจ้างอื่นที่ไม่มีอาการปวดประจำเดือน เพราะต้องใช้วันลาป่วยที่ได้รับสิทธิเท่ากันมาใช้กับการลาหยุดงานเพราะปวดประจำเดือนด้วย จึงเป็นที่มาของแนวความคิดที่จะให้มีวันลาหยุดเพราะปวดประจำเดือนในกฎหมายให้แก่ลูกจ้างหญิงเป็นวันลาเฉพาะกรณีแยกออกจากวันลาป่วย แต่แนวความคิดดังกล่าวนี้ อาจทำให้เกิดประเด็นความขัดแย้งได้ในหลาย ๆ เรื่อง ได้แก่ ประเด็นแรก การแสดงหลักฐานการลาเนื่องจากเป็นการลาหยุดเฉพาะกรณีปวดประจำเดือนอาจจะต้องหาหลักฐานมาแสดงต่อนายจ้าง แต่หากเทียบกับหลักเกณฑ์การลาป่วยก็ต้องลาสามวันขึ้นไปจึงจะต้องแสดงหลักฐานการป่วย แต่การปวดประจำเดือนนั้นบางรายอาจมีอาการแค่ 1-2 วันเท่านั้น ประเด็นที่สอง เรื่องความเท่าเทียมในการใช้สิทธิลา การลาหยุดเพราะเหตุปวดท้องประจำเดือนเป็นสาเหตุเฉพาะเพศหญิงเท่านั้น อาจทำให้มองได้ว่าเป็นการให้สิทธิแก่ลูกจ้างหญิงมากกว่าลูกจ้างชาย ทั้ง ๆ ที่เรารณรงค์เรื่องความเท่าเทียมกันอย่างแพร่หลาย ประเด็นที่สาม กรณีแนวโน้มของการที่นายจ้างมีความต้องการจ้างแรงงานหญิงลดลงเรื่อย ๆ เพราะรู้สึกว่าผู้หญิงมีข้อจำกัดมากกว่าผู้ชายเพิ่มขึ้นจากเดิม ดังนั้น การที่จะเพิ่มประเภทวันลาในกฎหมายแรงงานจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องคิดให้รอบคอบและรอบด้านเพื่อขจัดข้อขัดแย้งที่จะเกิดมากขึ้นในสังคมแรงงาน